Вообичаено, успешното медија планирање се реализира врз основа на анализа на пазарот на медиуми, но и анализа на пазарот на конкуренцијата. Правило е пред секое медија планирање медија планерот да ја има „под контрола“ ситуацијата на барем минатата и моментната медиумска активност на својата конкуренција.

Од друга страна, ситуацијата на пазарот на медиуми постојано се менува, се менуваат показателите на слушаност, читаност, гледаност, така што медија планирањето секогаш треба да се сфаќа во контекст на динамичноста на пазарот на медиуми, динамиката на дејствувањето на конкуренцијата, но и на менувањето на навиките на потрошувачите.

При утврдувањето на медија планот е потребно да се земат предвид неколку битни факти. Основно правило кај утврдувањето на буџетот е дека растот на пазарниот удел на фирмата резултира и со потребата од поголемо вложување во огласувањето. Исто така, ако фирмата планира relaunch (подобрување) на постојните производи, тогаш мора да планира и повисок износ на буџетот.

Повод за засилено вложување во огласувањето може да биде и излегувањето на сосема нова линија на пазарот, јакнењето на конкуренцијата, ширењето на асортиманот и сл.

Орлеански (Orleans) е војводска титула на некои споредни линии на француската кралска куќа, кои го држеле поседот на војводината Orleans.

Титулата „војвода орлеански“ прв во 1344-та година му ја доделил францускиот крал Филип VI на својот син Филипе (Philippe). Бидејќи овој немал наследник, титулата во неговата лоза замрела.

Во 1392-ра година кралот Карло VI таа титула му ја доделил на својот брат Louis de France (или de Valois), втемелувачот на линијата Valois-Orleans. Негов син е Charles d'Orleans (1391-1465), кој во англиско заточение минал 25 години. Заедно со F. Villon, тој е најистакнат претставник на француската поезија од 15-от век. Негов син е францускиот крал Луј XII. Charles d'Orleans (1522-1545), син на францускиот крал Фрањо I, се истакнал во борбите против Карло V.

Не е случајно што во насловот на овој прилог „предност“ му е дадена на творештвото, а не на политиката (кога би било обратно, насловот би гласел "Политика и творештво"). Едноставно затоа што секое модерно општество, секоја современа држава (намерно не го акцептирам системот- уредувањето) творештвото го става на пиедесталот,на врвот од егзистенцијалното скалило, на вредностите на идентитетот. Следствено, со сите сили, можности, капацитети го поддржува, го поттикнува, го стимулира, му овозможува непречено и интензивно да се развива, а резултатите- делата ги помага во нивната сопствена и заедничка валоризација (како цивилизациски дострели) и афирмација.

Во оние држави- општества во кои предимство има политиката (таа е „над“ творештвото во секој поглед), постои латентна кризна состојба, од криза на вредностите и непостоење на развиен вредносен систем, до индивидуална деперсонализација и негација- загроза на колективниот идентитет.