(19.11.2007.)

По обвинувањата на ВМРО ДПМНЕ дека зад потписот на Бранко Наумовски на одлуката на Уставниот суд, за укинување на неколку члена од Законот за знамињата на заедниците, стои сценарио на претседателот Бранко Црвенковски, договорено на 18-ти октомври во еден од скопските ресторани, од кабинетот на шефот на државата реагираа за изнесени лаги и инсинуации, упатувајќи простачка, никако не политичка навреда („Деца, не си играјте со државата“):

„Да се води држава не е детска игра, особено тоа не ви е дозволено вам, на кои им е доверен мандат проблемите да ги решаваат, а не да ги создаваат и да манипулираат“.

(09.11.2007.)

Конечно, по долго мое инсистирање (во многу коментари и на овој сајт) дека не постои „грчко- македонски спор“ за името на нашата земја, почна да се прифаќа фактичката „ситуација“: дека Грција нема спор со уставното име „Република Македонија“, туку името „Македонија“ и се „македонско“. Се прифаќа од „државните фактори“, но и од се поголем број на медиуми. Настрана тоа што „лефтерното“ прифаќање на меѓусебен спор предизвика сериозни и долгорочни последици за земјава на меѓународен план.

(04.11.2007.)

Александар Верушевски е пуштен од затвор. Така одлучи претседателот Црвенковски, кој ја потпиша одлуката за негово помилување. Во Министерството за правда не се согласуваа со оваа одлука на шефот на државата.

А нешто не чини, а нешто не оди, кревај на штрајк. Не е проблемот во кренатите,ами се проблем оние што креваат. Ја не научиле, ја така им чини, ја така им наредуваат. Демек, не може со друго да чини, оти саде власта не чини, па без неа друго ќе биде. Со друите, со нивните, де, не треба да докажувам. И не оти ќе успеат се по нивно да биде. Ама што од тоа кога со таквите на чело трајно не се решава проблемот? Од што не знаат? Од Што не можат? Не. Од што не сакаат.