Една царска ќерка боледуала од некоа мисла што имала. Сите царски екими ја ватиле да ја лекуаат и никој лек не беше и нашол. Од ден на ден се полошо чинела и на лице гинела.

Близу до еден манастир имало една чешма правена од калуѓерите што биле во манастирот, за секој што ќе поминел крај патот да се врфати и вода да се напие. До чешмата имало една стара ехла, од незапаметено време.

Имаше еден чоек, кога се роди, нему му задумаја наречниците жена. Једна му вика: „Оваја ќе бидит!“ Друга вели: „Онаја ќе бидит!“ А задната рекла: „Ајде, ќе му наречеме и ќе му ја даиме од нашите девојки, једно самовилско чупе; нека земи самовилска пауница!“ Како задната ќе наречи, така ќе биди! Сторија!

Си биле двајца браќа многу богати. Еднио бил женет и другио не бил женет. Тие двајца браќа толку се милуале што немало во многу градои. Сите му се чудиле и урнек земале од нивната милост.