нешто се случува изгоро непрегоро
или ништо за паметење
откако ти објавив дека веќе ме нема
ниту со тебе ниту крај тебе
ниту пред тебе а ни по тебе
можеби само молскотна помисла
дека сме биле некое време заедно
во обид да ја повратиме земјата
да раѓа се што може
да плодува свет вековит и стамен

во една длабока зимска ноќ
и глува и студна и нема и морна
со луѓе во шарена облека
поседнати околу голем оган
наеднаш се случи нешто чудно
како се да испреврте љубов
далеку скриена од нив
од тебе кон мене
во твоја умора со игра
во моја покора со сон 

а над мојата глава
на каменот небо пишува
конечно крај
конечно починувам
не во некој спокој не во сон
а во збор безмер
а во збор бескрај
во мое и во сечие друго време
споделено со моето
ко никогаш да не сум бил
ко секогаш да сум

како секоја и мојата е таква
дури до живуркање
како до пред умирачка
низ трње до некоја цел
преку високи планини
до самоти бездни
со моја сенка до секоја
со многу туѓи што ме следеле 
обидени во минато да ме заробат