Близу до еден манастир имало една чешма правена од калуѓерите што биле во манастирот, за секој што ќе поминел крај патот да се врфати и вода да се напие. До чешмата имало една стара ехла, од незапаметено време.

Имаше еден чоек, кога се роди, нему му задумаја наречниците жена. Једна му вика: „Оваја ќе бидит!“ Друга вели: „Онаја ќе бидит!“ А задната рекла: „Ајде, ќе му наречеме и ќе му ја даиме од нашите девојки, једно самовилско чупе; нека земи самовилска пауница!“ Како задната ќе наречи, така ќе биди! Сторија!

Еден чоек си бил дрвар. Идејќум од дрва, еднаш чул кај туку пиштит една змија во сред еден огон, запален од едни суи расје. Кога ја видел дрварот змијата оти ќе изгорит, му се нажалило и пресекол едно фиданче, та го спружил преку огон. Се качила змијата на пратот и се избави од огнот. Едно слегла наземи и му рекла на дрварот:

Една млада невеста не умеала леб да месит. Секое месење ќе го призатуткаше и ќе го испечеше, Господ да го умножит, како кал; нито арно месен, нито арно печен.