Што е со македонската кинокултура? Што се случува со колективното гледање филмови во Македонија?

Ништо ново: состојбата е катастрофална. Не постои соодветна киноприкажувачка дејност, недостигаат киносали.

А македонската публика сака да оди на кино, особено кога се прикажува квалитетен филм.Тоа е и решението на проблемот- како да се реанимира навиката за одење в кино: со квалитетна понуда, евтини билети, дигитално кино,врвни светски остварувања, домашни филмови...

Пол Ластер (Paul Laster) се прошетал низ сите позначајни приватни музеи на светот и според неговите критериуми ги издвоил 10-те најдобри. Нагласува дека при евентуалната посета на Сеул, Париз, Венеција, Атина, Пекинг, Базел, Доха, Мајами или Бентонвил треба да ги погледнете вредните колекции што ги собрале и изложиле во лускузни изложбени простори богати љубители на уметноста.

Американската и светската филмска индустрија се простуваат од целулоидната филмска лента која се користеше во изминатите 125 години за проекции на филмови во кината ширум светот.

Во текот на овој месец, на почетокот од новава 2012. година, започнува широка примена на дигиталната проекција која постапно ќе стане највообичаен метод за прикажување на најновите филмски остварувања.

Живее ли експресионизмот денес, како дел од мултиуметноста или постмодерната или...? Се разбира, пред се со мошне богатата и голема уметничка оставнина на човековата цивилизација. Но дали како доминанта е „реинкарниран“ или е тоа можно да се случи во нашево време? Како на пример „препородот“ на романтизмот односно неоромантизмот?

Како најлесно се препознава експресионизмот? Доволни се основните предзнанија и сознанија: