Да си еднакво критичен и самокритичен, е тоа е најпрепознатливото за секого што постојано осознава и досознава, испитува и преиспитува, оценува и преоценува. Можно ли е? Се разбира, но само доколку имаш сопствен критериум за се вредно и невредно што те опкружува, со што те опкружиле. И многу важно: да не си ниту претерано критичен, ниту претерано самокритичен.

Јас сум доволно самокритичен при создавањето и критичен спрема создаденото.

Околку нас толку многу горделиви- надуени и суетни луѓе, што веќе да не можеме да ги догледаме достоинствените, умните, вредните- вистински големите. Дури, се потешко ги препознаваме оти се се подалеку од нашата минливост.

Тешко нам со горделиви-надуени и суетни луѓе, а без големи- поголеми од нас. Всушност, ни нема спас.

Има многу безвредности во животот, а многу повеќе вредности за мене, за тебе, за нас, за сите. Безвредностите не следат на секој чекор, ни се наметнуваат, не опседнуваат, дури лесно не освојуваат, а вредностите се секогаш на дофат на раката, на мислата, на свеста, смислата и сушноста на опстојот, та од нас зависи колку ги прифаќаме како дел од сопствениот свет.

Оној што создал или создава вредност е за длабока почит, признателност и поклонување пред неговото достоинство. Секој што го унижува, ништожува или исмејува го заслужува неговиот презир.

Рекле за вредноста:

Иднината е секогаш пред нас доколку не стоиме в место со оние што се плашат од неа.

Иднината еднакво зависи од сегашноста и минатото, но различно е зависна од секој од нас. Oд тоа кој колку живее во, а колку со минатото, и кој колку ја доживува, соживува или преживува сегашноста.

Рекле умни луѓе за иднината: